تو عمر خواه و صبورى که چرخ شعبده باز/ هزار بازى از این طرفه تر برانگیزد بر آستانه تسلیم سر بنه حافظ/ که گر ستیزه کنى روزگار بستیزد خلاص کلوم که ما تسلیمیم از همین شروع ٩٦xa0

اگه قرار باشه به آدماى ٤٠٠ سال دیگه یه پیام بدى چى مینویسى؟ سه سال پیش: ما یه دور به تمام شکل های ممکن فکر کردیم. به پوچی / به بهترین حالت / با غم / با هیچگرایی.... هرجور فکر کردیم یه مشکلی یه ایرادی توش پیدا شد. شما اگه قراره ادامه راه ما باشین که هیچی اگه قراره از اول شروع کنین، این راه ها دیگه قد

Sometimes the lonely days tu into the lonely decades...

خوابى دیدم با کلى شخصیت که خیلیاشونو میشناختم که البته هیچ ارتباطى هم باهم نداشتند و هیچى تناسبى... وقتى در میانه خواب، نیمه هوشیار شدم یادمه که بلند با خودم گفتم: "اینو بنویس؛ داستان محشرى میشه پسر...!" کلیت ماجرا یادمه ولى اون جزئیاتى که داستانو گیرا میکرد نه.براى همین هیچ ارزشى نداره نوشتنش... و ...

توئو باده منو عادت به مستی دقیقاً وسط کنسرت همونجا که نه راه پیش دارى نه راه پس: خواننده داره با تمام وجود یه آهنگ احساسى میخونه و فکر تو تماماً اینه که این عبارتى که خوند دو تا "واو معیت" داره!!! من چم شده؟ :)))

بعد از یکشنبه ساعت ها خوشحال بودم از خوانده شدن وبلاگم به صورت خیلى اتفاقى و نظرهایى که در ادامه آمد... ممنونم و خوشحال ترین.

این شهر ترسناک است... اگر از مرگ میترسید، باید گفت این شهر به حد مرگ ترسناک است و سرد.xa0 من میدانم چطور با آن کنار بیایم و تمام کسانى که در آن زندگى میکنند؛ اما این شهر با تازه واردها خوب تا نمى کند.xa0 این شهر ترسناک است...

خیلى حرفا هست براى گفتن ولى کلمه هاى مناسب براى گفتنش رو پیدا نمیکنم. هرچى بیشتر سعى میکنم کلمه هاى مسخره ترى به ذهنم میرسه :)) یه جایى آدم باید رها کنه شاید براى منم همینجاست... رهاااااایى مطلق

همه ى ما باید احترام گذاشتن رو یاد بگیریم و در طول زندگى نه چندان طولانیمون تمرین کنیم که حرمت مفاهیم زندگیمونو نگه داریم.xa0 همین!

با تمام وجود ناراحتم. دلم میخواد با تمام بند بند بدنم گریه کنم از وقاحت این مردم... چرا؟ حقیقتاً چرا؟ چرا به هم احترام نمیذاریم...؟!

دلم دلمه میخواد. دلمه برگ مو. اونم نه با دستور تهرونیش...xa0نه که هوس دلمه کرده باشم دلم براى قانون مضرب ٧تا خوردنش تنگ شده! :)) کلاً دلم واسه این جور قانونا تنگ شده. انقدر که شاید حتى مجبور شم خودم یکى بسازم...

احمد یه مدتى نبود رفته بود سفر. مهناز کلى از این مرقعیت استفاده کرد واسه خوش گذرونى هاى ساده که تو تنهایى آدما دارن. کلى لم داد جلو تلویزیون با فیلم محبوبش پاپ کورن خورد. یه روز رفت خونه مامانش تو تخت مامانش با چهل تیکه محبوبش شب

...پس پاندول ساعت تو نکن استراحت برو جلو نذار این حس شه عادت چقد و چندبار دیگه این موزیک رو بى وقفه قراره گوش بدم که فقط به این جاش برسه؟ نمیدونم...

یک سرى حال و هوا ها مخصوص روزهاى خاصى از ساله... امسال هم دقیقاً همان حال پارسال را دارم. آدم هاى جدید، داستان هاى جدید اما همان دلهره ى قدیمى و خشم بعدش... چقدر این روزها یاد پارسال میفتم...

کتاب خاطرات سیلویا پلات فکرم رو مشغول کرده که خاطرات روزانه بنویسم یا نه و در نهایت تصمیم گرفتم که بنویسم. سوال بعدی اینه که این خاطرات آن قدر خصوصیه که دفترچه قفل دار لازم داره یا وبلاگم جای مناسبیه براش؟ هنوز نمیدونم...

کاش حقیقتاً انسان هاى خوبى باشیم نه این که اداى انسان هاى خوب رو دربیاریم... :|

غرق در ملافه هایى که بوى اسطوخدوس میدهد... و سرشار از آرامش

چقدر همه چیز ساکن است.چقدر در اوج غم خوشحالم... ( مفاهیم در عمیق ترین و شدیدترین حالتشان ضد خود را میسازند!)

حالم از خودم بهم میخوره

سکون. سکون بیش از حد... خلاء سکوت سرماى بسیارxa0 و یک ذهن خالى اما خسته!