اندر امیدوارى

من تمام این مدتی که ابردین بودم آهنگ گوش نمی دادم... و کار درستی میکردم. چیه این تل فکر و خیال که با تک تک کلمات توی آهنگ داره میریزه رو سرم؟...

این جا دقیقا جایی که نباید بوی بیسکوییت پذیرایی ساده میاد و چایی تازه دم... من از پذیرایی ساده متنفرم اما الان تنها چیزی که دلم می خواد بخورم همین بیسکوییت لعنتیه. وقتی این جمله ها رو مینویسم فقط قیافه ترانه علیدوستی جلو چشامه... اگه این پرش ذهنی نیست، شما بگین چیه... !! =))))...

آدم ها تو شرایط نامساعد روحی برای آروم کردن خودشون راه های منحصر به فردی دارن که شاید برای بقیه خنده دار باشه حتی…مهنار وقتی ناراحته آرایش میکنه و لاک میزنه. روری سه دست لباس عوض میکنه و موزیکای قدیمی گوش میده مخصوصا ویگن. احمد اما فرق داره. اون وقتی...

دلم نمیخواد بعد از چند ماه بیخبری یهو ازت خبری بشه و وانمود کنی که هیچ اتفاقی نیفتاده و من دلم هرّی بریزه...ترجیح میدم روی تاب بشینم با پام یه لگد محکم به زمین بزنم و خودمو بکشونم سمت آسمون و وقتی دارم بر میگردم سمت زمین، واسه ده ثانیه دلم هرّی بریزه... آخ که این احساس چقدر دلنشینه......

دلم برات تنگه... تو هیچ وقت نخواهى فهمید ولى خب دلم برات تنگه ناراحت ٤ تا کتابیم که رد و بدل نکردیم و تموم ٥ام هاى ماه که من بعد تباه میشه... دلم تنگه همین ...

من در بهترین نقطه ى ممکن جهان نشسته ام! کاش میشد فقط به هیچى فکر نکرد و از این بهترین نقطه، فقط درخت هاش بود و صداى پرنده هاش... مثلاً واسه یه ساعت فقط نوش بود بدون هیچ نیشى :)) ...

تو نه خسته ای، نه همپا تو نه از غیری، نه از ما . . . چرا وقتی به این جاش میرسه تمام وجودم میلرزه؟ [تو نه بیرون، نه درونی تو نه ارزون، نه گرونی] ...

دلم دلمه میخواد. دلمه برگ مو. اونم نه با دستور تهرونیش...نه که هوس دلمه کرده باشم دلم براى قانون مضرب ٧تا خوردنش تنگ شده! :)) کلاً دلم واسه این جور قانونا تنگ شده. انقدر که شاید حتى مجبور شم خودم یکى بسازم......

دلم براى خودم سوخت براى تمام بازیگران فیلم رحمانیان دلم برام تمام مردم سوخت براى آدمیت حتى در یک لحظه دلم گرفت مثل آسمان این شهر لعنتى...